Temporomandibular Eklem Üzerinde Çalışan Diş Hekimliği Uzmanlık Branşlarının Disfonksiyonlara Yaklaşımı: Klinisyenler Arası Tanısal Tutarlılığın Değerlendirilmesi

Bu çalışma, temporomandibular eklem (TME) disfonksiyonlarının tanısında farklı uzmanlık branşlarının değerlendirme eğilimlerini karşılaştırmayı ve interdisipliner tutarlılığı incelemeyi amaçlamaktadır. Ağız, Diş Çene Radyolojisi, Ağız, Diş Çene Cerrahisi ve Protetik Diş Tedavisi alanlarında görev yapan toplam 73 klinisyene çevrim içi anket aracılığıyla 25 olgu senaryosu sunulmuş, her birinden en olası tanıyı belirtmeleri istenmiştir. Veriler tanımlayıcı istatistiklerle değerlendirilmiş ve branşlar arası farklılık Ki-kare testi ile analiz edilmiştir. Sonuçlar, üç branş arasında tanısal yaklaşım açısından istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığını göstermiştir (p>0.05). Kas, kemik, kapsül morfolojisi temelli patoloji senaryoları en yüksek doğrulukta değerlendirilen grup olurken, dejeneratif-inflamatuar süreçler ve disk patolojilerinin en düşük doğrulanma oranına sahip olduğu görülmüştür. Bu bulgular, uzmanlık eğitimi boyunca kazanılan ortak teorik altyapının tanısal tutarlılığa katkıda bulunduğunu ve multidisipliner yaklaşımın klinik uyumu artırdığını göstermektedir.

This study aims to compare the diagnostic tendencies of different dental specialties in the evaluation of temporomandibular joint (TMJ) dysfunctions and to examine interdisciplinary consistency. A total of 73 clinicians working in Oral and Maxillofacial Radiology, Oral and Maxillofacial Surgery, and Prosthodontics were presented with 25 case scenarios through an online survey and were asked to indicate the most likely diagnosis for each case. Data were analyzed using descriptive statistics, and inter-specialty differences were evaluated with the chi-square test. The results revealed no statistically significant difference in diagnostic approaches among the three specialties (p>0.05). Case scenarios based on muscle, bone, and capsular morphology demonstrated the highest diagnostic accuracy, whereas degenerative-inflammatory conditions and disc pathologies showed the lowest accuracy rates. These findings suggest that the shared theoretical foundation acquired during specialty training contributes to diagnostic consistency and that a multidisciplinary approach enhances clinical coherence.